در طراحی لرزه ای سازه ها دو معیار مهم مد نظر قرار می گیرد: اولاً با ایجاد سختی و مقاومت کافی، تغییر مکانهای بوجود آمده در سازه کنترل می شود ثانیاً با ایجاد شکل پذیری کافی و افزایش ظرفیت استهلاک انرژی از فروریزش سازه در زلزله های شدید جلوگیری می شود.

به منظور بررسی مناسب بودن رفتار لرزه ای یک سیستم سازه ای پارامترهای مختلفی معرفی شده اند که از مهمترین این پارامترها می توان به ضریب رفتارR که اغلب به اختصار شکل پذیری خوانده می شود، اشاره کرد. شکل پذیری در واقع قابلیت سیستم است برای نشان دادن تغییر شکلهای بزرگ غیر الاستیک پیش از آنکه این تغییر شکلها موجب انهدام کل و یا بخشی از سیستم سازه ای گردد. منظور از تغییرشکل، تغییر مکان افقی عضو سازه ای است که برای قابها تغییر مکان افقی تراز سقف(و یا نقطه هدف) مد نظر است.

ضریب رفتار تابع عوامل گوناگونی است که از جمله مهمترین آنها می توان به شکل پذیری سازه، خواص مصالح، مشخصات میرایی، مشارکت اجزای غیر سازه ای، درجات نامعینی سازه، مشارکت مدها، پدیده سخت شوندگی کرنشی، بالاتر بودن مقاومت واقعی مصالح از مقاومت اسمی آنها و ... اشاره کرد. برای محاسبه ضریب رفتار یک سیستم سازه ای خاص روابط و روشهای مختلفی ارائه شده است که در ادامه یک روش ساده و پذیرفته شده معرفی می شود.