فشار آب حفرهاي ناشي از ساخت
ماكزيمم افزايش فشار آب حفرهاي در بخش مركزي هسته اتفاق مي‌افتد كه در آن فشار سربار بيشتر و تاثيرات ناشي از زهكشي مصالح فيلتر و درشت‌دانه حداقل است. در شرايط خاصي ممكن است افزايش فشار آب حفرهاي موجب كاهش شديد مقاومت برشي خاك شود و در يك مرحله بحراني گسيختگي و تخريب سد را بدنبال داشته باشد.
عوامل اصلي كنترل كننده فشار آب حفرهاي در حين ساخت عبارتند از:
1. نفوذپذيري خاك
2. مدول بالك آب و مدول بالك اسكلت خاك
3. رطوبت خاكريزي
4. شرايط زهكشي
5. حالت تنش در منطقه مورد بررسي
6. سرعت پخش فشار آب حفرهاي در حين ساخت (تابع سرعت عمليات خاكريزي و نفوذپذيري مصالح است. )
زماني‌كه از خاك مرطوب با تراكم‌پذيري بيشتر براي ساخت خاكريز استفاده مي‌شود افزايش فشار آب حفرهاي بيشتر خواهد بود. اما زهكش‌ها و كشش سطحي بين ذرات باعث كاهش فشار آب حفرهاي مي‌شود.
همانطور كه انتظار مي‌رود يكي از مهمترين فاكتورهاي تاثيرگذار بر افزايش فشار آب حفرهاي ميانگين ميزان رطوبتي‌ست كه خاكريز با آن كوبيده شده است. به جز دو استثنا، اگر با ميانگين ميزان رطوبتي كمتر از 0. 6 درصد رطوبت بهينه پروكتور خاكريزي شود، فشار آب حفرهاي به ميزان قابل توجهي افزايش مي‌يابد و اگر در خاكريز مقدار كمي مصالح خشك‌كننده وجود داشته باشد، فشار آب حفرهاي افزايش نمي‌يابد. يكي از راه‌هاي كاهش فشار آب حفرهاي خاكريزي در ميانگين ميزان رطوبت كمتر از بهينه مي‌باشد.
زهكشي يكي از راه‌هاي كاهش فشار آب حفرهاي در مصالح ناتراوايي كه در مجاورت مصالح با نفوذپذيري بالا قرار دارند، مي‌باشد. اما به دليل سرعت ساخت معمولاً زهكشي تاثير قابل توجهي بر كاهش فشار آب حفرهاي ندارد. .
نظر به اينكه نفوذپذيري هسته رسي در برابر آب بسيار پايين و خروج آب مستلزم زمان قابل ملاحظه‌اي مي‌باشد، شرايط بعدي حاكم بر هسته از نظر وضعيت فشارها، تابع سرعت نسبي افزايش سربار و خروج آب بوده و چنانچه سرعت عمليات خاكريزي چندان زياد نباشد، ضمن بالا رفتن فشار آب حفرهاي در داخل هسته در اثر افزايش سربار قدري استهلاك فشارها صورت گرفته بگونه‌اي كه خطر افزايش شديد و ناگهاني فشار آب حفرهاي و بروز پديده شكست هيدروليكي بوجود نخواهد آمد.
